ฉันคือภรรยาจอมวางแผนของสามีตัวน้อย , I'm the Scheming Wife of My Baby Husband

เด็กชายสามีเป็นร่างเล็กผอมบาง ใบหน้าซีดขาวราวกับจะเป็นลม มือที่เต็มไปด้วยรอยแผลไฟไหม้ ฉันก็นั่งอยู่ข้าง ๆ สามีคนนั้น และพยายามป้อนเขาอย่างขยันขันแข็ง “กินเถอะค่ะ ต้องกินเยอะ ๆ ถึงจะสูงไว ๆ ได้” “มะ-ไม่…เชเรียกินเยอะกว่า ขะ-ข้าจะทำยังไง…” “………” “ผมว่า ถ้าเชเรียอ้วนขึ้นกว่านี้นิดหน่อย ก็คงดี…….” …หรือว่าเพราะฉันพยายามมากเกินไป? เด็กชายที่กำลังป้อนอาหารอย่างเอาเป็นเอาตาย จู่ ๆ ก็หยุดกินแล้ว แววตากลับวูบไหว คล้ายกับเป็นคนละคน “ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ? ” “………” “…ฉันคิดนะ ว่าคนที่ไม่เห็นคุณค่าชีวิตของตัวเอง มันก็แค่ขยะเท่านั้น” กำลังมองตาของฉันอยู่ใช่ไหม? หรือกำลังมอง “จิตใจ” ของฉันกันแน่?